Vreemde eenden: de zeldzame en bijzondere Honda's deel 1

Het is, zoals jullie wel gemerkt hebben,  even stil geweest met nieuwe artikelen. Misschien dachten jullie dat Diede het bijltje erbij heeft neer gegooid maar niets is minder waar.  Diede is met volle energie doorgegaan met de nieuwe artikelen maar er waren enkele andere prioriteiten (vakantie) dat er even niet geplaatst is.  Hou het weer in de gaten want de nieuwe artikelen worden vanaf nu weer met regelmaat geplaatst.  Hieronder alvast het eerste mooie verhaal over de “Vreemde Eenden”
[image source_type=”attachment_id” source_value=”5569″ align=”left”]
In de loop van de tijd zijn er toch wel behoorlijk wat interessante Honda’s uitgebracht. Sommigen zijn aangepaste versies van een bestaand model, terwijl anderen uniek en apart zijn. Vaak is over deze modellen te weinig informatie te vinden om er een apart artikel over te schrijven, vandaar dat ze hier allemaal bij elkaar staan.
QA50
[image source_type=”attachment_id” source_value=”5570″ align=”right”]
De QA50 werd in 1970 uitgebracht in Amerika als goedkoper alternatief voor de Z50A. Alles eraan is klein en veel is weggelaten. Het motorblokje was simpel in vergelijking tot de Z50A: geen bovenliggende nokkenas en maar twee versnellingen. Hoewel de QA50 best op een Monkey lijkt, is het er toch niet helemaal een. Bij vrijwel alle Monkeys zit er een “Z” in de naam en dat is hier niet het geval. Het frame is ook anders dan welk Monkey-type dan ook. Bijna alle QA’s zijn vroeger helemaal afgeragd en daardoor lastig te vinden, ook in slechte staat. Een complete, nette is veel waard. De meeste onderdelen zijn nog wel te vinden en dus iets goedkoper. Vergeet alleen niet dat je alles bijna uit de USA zou moeten halen.
Solo
[image source_type=”attachment_id” source_value=”5571″ align=”center”]
In maart 2003 kwam de Solo voor het eerst van de band af rollen in Japan. Het grootste deel van de Solo is zoals geen enkele andere brommer. Hoewel het frame lijkt op dat van een XR50 of CRF50, is het wel degelijk anders. De Solo was ook een manier om de “parts bin” van Honda op te maken. Bij dingen als de koplamp en knipperlichten duurden te lang voordat ze op waren, dus werd er een bromfiets speciaal ontwikkeld om ervanaf te komen. Een 50cc-motortje met semi-automatische driebak duwt de Solo naar voren. Helaas is hij alleen in Japan geleverd en daardoor heel lastig te vinden in Nederland. Op moment van schrijven stonden er geen te koop.
ATC/TRX
[image source_type=”attachment_id” source_value=”5572″ align=”left”] [image source_type=”attachment_id” source_value=”5573″ align=”right”]
Het is eigenlijk geen brommer, maar omdat alle varianten van 70 t/m 125cc wel het bekende liggende viertaktblokje hebben, toch interessant. De ATC is een trike die in 1976 door Honda in Amerika op de markt werd gebracht om mee door het terrein te crossen. In eerste instantie was hij er alleen met 90cc, maar 70, 110 en 125cc-varianten volgden snel.  Grotere cilinderinhouden waren er ook, maar die hadden andere motoren met staande cilinders. Geen enkele ATC had origineel een kenteken, maar omdat ze wel een framenummer hebben en er framenummerlijsten te vinden zijn, zou het nu theoretisch mogelijk moeten zijn bij de versies met verlichting. De TRX valt onder dezelfde categorie maar heeft vier wielen in plaats van drie.
Dream 50/CB50V/CB50W
[image source_type=”attachment_id” source_value=”5574″ align=”center”]
De Honda CB50V en -W Dream 50 zijn een eerbetoon aan de RC110 racer uit 1962. Hij werd in 1997 uitgebracht en is volledig straatlegaal op zowel brommer- als motorkenteken. Een groot deel is speciaal voor de Dream gemaakt en is dus anders dan op andere brommers of motoren. Het frame lijkt op dat van de “gewone” CB50, maar is anders. De benzinetank en racezadeltje kom je nergens anders tegen. Vooral bijzonder aan de Dream is het motorblok: deze heeft vier kleppen met twee nokkenassen die niet door een ketting, maar door tandwielen aangendreven worden. Dreams hebben daardoor een bijzonder huilend geluid. Er waren twee kleuren: zilver en rood. Een niet-straatlegale raceversie kwam later.
[image source_type=”attachment_id” source_value=”5575″ align=”left”]
Een Honda RC110
[image source_type=”attachment_id” source_value=”5576″ align=”right”]
Een Race-Dream
Giorcub
[image source_type=”attachment_id” source_value=”5577″ align=”left”]
In juni 1999 kondigt Honda de Giorcub aan als een “scooter van de nieuwe generatie”. Het ontwerp zou veel mensen moeten aanspreken, maar moest vooral leuk zijn om gezien op te worden en om mee te rijden. Honda koos dan ook niet voor het motorblok van een scooter, maar voor het nieuwste type van het welbekende Super Cub-blokje. De Giorcub had dus vier voetgeschakelde versnellingen zonder koppeling, waardoor de bestuurder veel controle had. Een retrolook in rood of wit moest hem aantrekkelijk maken. Giorcubs werden zelfs een korte tijd in Europa verkocht, maar vanwege tegenvallende cijfers, was hij later alleen voor Japan.
XR50R/XR70R
[image source_type=”attachment_id” source_value=”5578″ align=”center”]
Off-roadrijden is volgens Honda één van de beste manieren om van motoren te genieten. Daarnaast hoort het bij Honda’s handelsstrategie om een product voor zoveel mogelijk verschillende soorten consumenten beschikbaar te maken. Dit zorgde voor de opvolger van de Z50R: de XR50R. In de loop van de tijd heeft de XR50R een behoorlijke reputatie opgebouwd als crossmotor voor jonge kinderen. Een laag zwaartepunt, zachte vering en een goede balans maken de XR50R makkelijk om mee te rijden. Hij heeft een liggend motorblok met drie versnellingen en automatische koppeling.